Soktherapie

For English: see below

Leestijd ongeveer 3 minuten

Hè hè, weekend! Franse kaasjes op tafel, kaarsen aan, wijntje erbij.
De kinderen hebben gegeten en nu zeuren ze met van die rare kinderachtige stemmetjes om een toetje. ’Maaaaaam, mag ik als-je-blieieieieieft een toetje? Pleaeaeaeaease? Ik doe ze na (dat werkt als je wilt dat ze weer normaal doen), en we kunnen weer gewoon met elkaar praten. Natuurlijk krijgen ze een toetje, dat krijgen ze altijd. Ik begrijp ook niet waarom ze zo raar doen. Al vind ik dat gedoe met die stemmetjes wel weer interessant.

Het doet me denken aan het verhaal van het zoontje van een oud-collega. Zij had een pop aan haar hand gedaan en praatte met haar zoon, toen een jaar of 5, via die pop. Gewoon voor de lol. Met een hoog stemmetje. Als ze tijdens dat gesprek de pop achter haar rug deed en weer haar gewone stem gebruikte, was moeders niet meer de pop maar gewoon mama. Het grappige is dat het ventje ook meteen switchte en tegen zijn moeder vertelde dat hij zo’n leuk gesprek had gehad met die pop. ’Du moment’ dat mama de pop tevoorschijn haalde en weer met het hoge stemmetje praatte, vervolgde het jongetje het gesprek met de pop en bestond mama even niet meer.

Onderzoek heeft aangetoond dat kinderen makkelijker communiceren als er ’een laagje tussen zit’. Dus geen rechtstreekse communicatie tussen een volwassene (bijvoorbeeld een arts of een ouder) en een kind, maar bijvoorbeeld door middel van een handpop. Die handpop is dat extra laagje, een beetje afstand. Dat blijft toch een interessant gegeven. Zeker nu ik probeer uit te vogelen of ook WALKYTALKIES kunnen helpen in zo’n proces. Het boeit me enorm.

Zoekend op internet vond ik een master-scriptie met de titel
’Poppenspel en de sociaal-emotionele ontwikkeling van jonge kinderen’.

Gelukkig staat op de eerste pagina de samenvatting. Ik hou namelijk helemaal niet van lezen. Daarom schrijf ik ook zo kort mogelijke blogs om ook de niet-lezers zoals ik te boeien.

’Uit mijn onderzoek wordt duidelijk dat gebruik maken van een handpop inderdaad een ingang is om contact te leggen en te onderhouden met een kind dat bijvoorbeeld moeilijk contact legt. Het kind laat hierdoor meer van zichzelf zien waardoor je meer en beter aan de behoeften van het kind toe kunt komen en het kind verder kunt stimuleren.’

Als ik deze samenvatting betrek op WALKYTALKIES, zijn die dus niet alleen leuk, maar kunnen ze ook nog eens een mooi hulpmiddel zijn bij communicatie van kinderen. Dat is niet waarvoor ik WALKYTALKIES hebt bedacht, maar ik ben er wel door geroerd. En al is er maar één kind op de hele wereld die er baat bij heeft, ben ik al tevreden.

Wie weet komt dat nog. Er gaan al 140 paar WALKYTALKIES naar Kika. 140 keer een gezellig vriendje, maar wellicht ook 120 kinderen die met WALKYTALKIES beter hun emoties kunnen uiten in het hele proces van ziek zijn.

Voorlopig zijn WALKYTAKIES om te lopen en te praten. En zeuren ze niet om toetjes.

Ik vraag met een hoog stemmetje: ’Schat, wil je nog een wijntje?’.


Reading time: about 3 minutes

Socktherapy

Finally weekend! French cheeses on the table, candlelight and a glass of wine.
The kids have had their dinner and now they are whining for desert with these annoying high voices. ’Muuuuuuuum, can I have a desert, pleaeaeaeaease?’.
I imitate them (that works when you want them to act normal again) so we can talk to each other normally. Of course they can have a desert. They always have one. I really don’t understand why they are acting so weird. But to tell the truth, I find these high voices quite interesting…

It reminds me of a former colleague’s son. She had put a puppet on her hand and was talking to her son with it. He was about 5 years old at that time. It was just for fun. With a high voice. When she hid the doll behind her back, and started to speak with her own voice, mother wasn’t the doll anymore but just mama. The funny thing is, that the boy also immediately switched, and told his mother that he had such a nice chat with the doll. ’Du moment’ mum took the doll and started to speak with her high voice again, the boy continued the conversation with that doll and, for a while, mama didn’t exist anymore.

According to research, children can communicate easier when there is ’an extra layer’. Which means no face to face communication between an adult (like a doctor or a parent) and a child, but for example by a hand doll. That hand doll is the extra layer, a little distance. For me, that’s such an interesting fact. Especially now, when I try to figure out if WALKYTALKIES could be useful in such a process. It truly captivates me.

Searching on the internet, I found this essay with the title (Dutch)
’Puppetry and the social-emotional growth of young children’

Good for me, there was a summary at the very first page. To be honest, I don’t like reading. That’s why my blogs are as short as possible. It is to keep readers like me gripped.

’My research proves that using a hand doll indeed is a way to make and remain contact with a child that’s struggling with making that contact. The child expresses itself more, so you are able to see the child’s needs and and you can support the child even more.’

Resume: WALKYTALKIES are not just fun, but can also be a great remedy for children to communicate better. That was not the intention for designing WALKYTALKIES, but I am truly touched. And if there is only one child in the whole world who has the benefit of it, I am pleased.

Well, who knows. Already 120 pairs of WALKYTALKIES have been ordered for KiKa (Foundation Children Cancer Free). 120 times a funny friend. But perhaps also 120 children who will be able to express their emotions a little bit better by having WALKYTALKIES while being very ill.

For now, WALKYTALKIES are walking and talking. And they’re not whining for deserts.  I put away the iPad and ask with a high voice: ’Do you want another glass of wine, darling?’.

Advertenties